Histoire d’une femme
Voor Moni en Marcel
Zij is de hoepel waarin ze als meisje
haar heupen leerde bewegen nog niet
vergeten. Heimwee kleurt haar gedachten
in de pastelkleuren van toen, ze buigt
voorover en glimlacht. Zijn mond was
hongerig, te gretig maar zij wilde en had
geen verweer zij doorbrak de cirkel die
hij met donker krijt rond haar tekende.
Later, haar zonen legden, elk op hun manier
hun handen op haar rondere schouders en
ze sprak over de dagen die nog resten met
de man die boeken meebracht en nog:
de brede handen van de gever en de stem
ingekapseld in het oor van de luisteraar.
(F.A.Brocatus - ongepubliceerd)