Histoire d’une femme

                                   Voor Moni en Marcel

Zij is de hoepel waarin ze als meisje

haar heupen leerde bewegen nog niet

vergeten. Heimwee kleurt haar gedachten

in de pastelkleuren van toen, ze buigt

voorover en glimlacht. Zijn mond was

hongerig, te gretig maar zij wilde en had

geen verweer zij doorbrak de cirkel die

hij met donker krijt rond haar tekende.

Later, haar zonen legden, elk op hun manier

hun handen op haar rondere schouders en

ze sprak over de dagen die nog resten met

de man die boeken meebracht en nog:

de brede handen van de gever en de stem

ingekapseld in het oor van de luisteraar.

(F.A.Brocatus -  ongepubliceerd)

DE AVONDJURK (LIVINGSTONE)

In zijn herinnering de soepelste zijde

zwart golvend rond en naar beneden

haar voeten op de spitse naaldhakken

de dunne riempjes over de wreven.

Zijn ogen de gretige reizigers die vertrekken

over haar werelddelen reizen landschappen

hemel zand ademend zonder gereedschappen

zijn zoekershanden zijn vingers nog missen.

Zij die beweegt in haar rondingen zijn blik

kruist uit haar ellebooglange handschoenen

zij de gebaren tovert die hem vingers

doen krijgen hij nadert in haar parfum dat

kruidig is en hem omarmt bandjes glijden

over schouders zij hem Livingstone noemt.

( F.A. Brocatus - ongepubliceerd)

HAIKOE

je droomde dat de

woorden geen randen hadden

in wolken schuilden

(F.A. Brocatus - ongepubliceerd)

RUST

In doorschijnende, zelfklevende
plastiekfolie pakt hij de overdaad
aan woorden, kreten en zinnen in.

Zijn wijsvinger op zijn gesloten
lippen wijst naar het hemelsblauw

waarin wolken vermenigvuldigen.

Robuuste bomen liggen aan zijn

voeten, een meanderende rivier

oefent in traagheid. Uit het riet

vliegt een blauwe reiger op. Zijn

wenkbrauwen worden zwaluwen.

Er is niemand die spreekt ook

hij niet, zelfs niet in zichzelf.

(F.A. Brocatus – ongepubliceerd

t.g.v. Wereldautismedag 02/04/2026)