Maand gedicht februari 2018

EEN KLEINE GESCHIEDENIS

 

Je kent de pijlrechte weg langs de zee

en je matigt snelheid. Je haalt het water

niet in, tornt de naden niet los.

 

De maan is een gemorste melkvlek,

een blind oog dat ingepakt wordt

door voortjagende wolken.

 

Je zwijgt en daalt op blote voeten af

in je geschiedenis. Je kijkt niet waar je loopt

want daar is het te laat voor. Je geheugen

 

ligt in de mal van dit voor jou uitgesneden

landschap. Boomkruinen zeven licht en donker,

takken plooien zich tot het stuur in je handen.

 

(F.A.Brocatus - ongepubliceerd)